بانک اشعار مهدوی

برای مرد موعودی که می گویند در راه است
دعا و آرزو تا چند؟  او تا چند در راه است ؟
تمام جاده ها از خستگی بر خاک افتادند
ولی عمریست آن تنها ترین یک بند در راه است
. . .
کجایی ؟ ساحران در گوش هستی ورد می خوانند
شنیدم از کلاغان قحطی لبخند در راه است
عصای نور را بر فرق این ظلمت بزن !  بشکاف !
وگرنه سامری با صد بغل ترفند در راه است/
. . .
دل دیوانه ! این چشم انتظاری لاجرم بس نیست
بسوزان جان خود را ... مجمر اسفند در راه است
به راهش چشم های کور سو را خیره کن ! ...
یوسف ، به آن اعجازِ در پیراهنش سوگند ، در راه است ...

هلا روز و شب فانی چشم تو
دلم شد چراغانی چشم تو
به مهمان، شراب عطش می‌دهد
شگفت است مهمانی چشم تو
بنا را بر اصل خماری نهاد
ز روز ازل بانی چشم تو
پر از مثنوی‌های رندانه است
شب شعر عرفانی چشم تو
تویی قطب روحانی جان من
منم سالک فانی چشم تو
دلم نیمه شب‌ها قدم می‌زند
در آفاق بارانی چشم تو
شفا می‌دهد آشکارا به دل
اشارات پنهانی چشم تو
هلا توشه‌ی راه دریا دلان
مفاهیم طوفانی چشم تو
مرا جذب آیین آیینه کرد
کرامات نورانی چشم تو
از این پس مرید نگاه توام
به آیات قرآنی چشم تو

یا امام العصر ما زان توایم
بندة انعام و احسان توایم
برنمی‌داریم سر از خاک درت
تا ابد بر عهد و پیمان توایم
در صراط مستقیم بندگی
پیرو ارشاد و برهان توایم
پُر شود از فتنه، گر روی زمین
بیم نَبوَد چون غلامان توایم
پیشة ما عشق و شوق کوی تو است
چاکرانه سر به فرمان توایم
هر کسی مطلوب و معشوقی گرفت
ما گرفتار و پریشان توایم
هر کسی را علت و بیماری است
ما همه بیمار هجران توایم
دردمندانیم از سوز فراق
جملگی محتاج درمان توایم
مُلک دنیاگر همه از آنِ ما است
ریزه‌خواران سَر خوان توایم
ور چو خورشیدیم بر اوج سپهر
ذره‌ای از مهر رخشان توایم
«لطفی صافی» بگو با وجد و شوق
یا ولیّ عصر ما زان توایم

در عطش دیدارت ثانیه‌ها را می‌شمارم
تو در کجای این سرزمین ایستاده‌ای، کاش صدایم به گوش باد می‌رسید!
به انتظارت نشسته‌ام، در کوچه‌های فراموشی!
انتظار نقره‌ایم کی به پایان خواهد آمد؟
تو از فراسوی کبودی آسمان می‌آیی و من منور خواهم شد از درخشش وجودت.
زمان فراقت چه دیر می‌گذرد!

سراغ ما تو بیا ای بهار جاویدم
که از فراق تو سردی گرفته امیدم
نمی‌توان ز دو چشمت نخواند آیة حُسن
ملازم است نگاهت برای خورشیدم
زمان هجرت تو سال و ماه نشناسد
سفید مویی من یک نشان ز تبعیدم
من آن سکوت غریبانه را چه چاره کنم
سکوت کردم و گفتم تراست تقلیدم
تویی ستاره، تویی ماه، هم تویی خورشید
منم چو ذره که بی‌انتهاست تصعیدم
یگانگی کن و یک‌رنگی ای تضاد تناسب
تقارب تو رساند مرا به توحیدم
تمام لحظة رنگین در انکسار شفق بود
گذشت تاری شب‌ها گریخت تهدیدم
بیا تو ای همه مهر و وفا کجایی تو
رقیب می‌شکند اقتدار تأییدم
بخوان به محفل جانان به یک اشاره مرا
که آن اشاره برون آورد ز تردیدم

ای دل بشارت می‌دهم، خوش روزگاری می‌رسد
یا درد و غم طی می‌شود، یا شهریاری می‌رسد

گر کارگردان جهان، باشد خدای مهربان
این کشتی طوفان زده، هم بر کناری می‌رسد

اندیشه از سرما مکن، سر می‌شود دوران دی
شب را سحر باشد ز پی، آخر بهاری می‌رسد

ای منتظر غمگین مشو، قدری تحمل بیشتر
گردی به پاشد در افق، گویی سواری می‌رسد

یار همایون منظرم، آخر در آید از درم
امید خوش می‌پرورم، زین نخل باری می‌رسد

«مفتون» منال از یار خود، گر بر تو گاهی تلخ شد
کز گل بدان لطف و صفا، گه نیش خاری می‌رسد

جهان، قرآنی مصور است
و آیه ها در آن
به جای آنکه بنشینند، ایستاده اند

شهر ما اسیر شب، اهل کوچه ها در خواب
می رسد ولی مردی، کوله بار او مهتاب

این بار کلمات را پشت سر هم ردیف میکنم.می خواهم از تو بنویسم از تو بگویم و از تو بشنوم...مولای من نامه ی اولم را با اشک چشمانم راهی کوی تو میکنم ...مینویسم تا بخوانی...می نویسم تا بدانی...این سروها که قد برافراشته اند و این نرگس ها هنوز طلایه دار لشکر انتظارند.

این مرد که در ره است باید او را...

از هر که سراغ او گرفتم دیدم
در شهر کسی نمی شناسد او را

خدایا!
چه شب سردیه. هیچ ستاره ای تو  آسمون نیست.
ماه هم دیگه با نگاه ‍‍‍‌نقره ایش به زمین نگاه نمی کنه.

از چهارراه که میگذرم عطر نرگس ها مستم میکند.
گاهی فکر میکنم کاش بودی و دسته ای از آن را به تو هدیه میکردم.
پیش خودم نذر میکنم که روز آمدنت همه ی جاده هایی که از آن میگذری پر از نرگس کنم.

روح خاکستر من! کجایی؟
بحر شعله‌ور من! کجایی؟
کهکشان، آسمان، سال نوری!
ژرف پهناور من! کجایی؟
مشتری بر تو، کیوان و زهره
سوی آن سوترِ من! کجایی؟
صاعقه، ابر، باران، جوانه!
رویش باور من! کجایی؟
سمت قوسِ مدار تکامل!
اوج سرتاسر من، کجایی؟
ارتفاع سحر! صبح پیچان!
تاب نیلوفر من! کجایی؟
باغبان فلق! بذر فردا!
دانة خاور من! کجایی؟
بیستون، آسمان، راه شیرین!
شور شعر ترِ من! کجایی؟
فاتحه، قدر، والعصر، یاسین!
واقعه، کوثر من! کجایی؟
قبله، سجاده، نیّت، نیایش!
سجدة آخر من! کجایی؟
نافله، نازدانه، نوازش!
غایب در برِ من! کجایی؟
آشکارِ حَسَن! غیب نرگس!
راز پرده درِ من! کجایی؟!