مسلم محبّی

وقتی دوباره پُر شده از بُت جهانمان
شرک است، ذکر نام خدا بر لبانمان!

اهریمنانه باعث شرمِ خدا شدیم
گُم باد،از صحیفة عالم، نشانمان

نفرین به ما، به خاطر یک لقمه بیشتر
وا شد به سوی هر کس و ناکس، دهانمان

تیر و کمان، به دست گرفتیم تا مباد
غرق پرنده‌ها بشود آسمانمان

در فکر طرح وسوسة سیب دیگری‌ست
شیطان، هم او که جا زده خود را میانمان

وقت حضور توست، مخواه آخرین امید
بی‌قهرمان تمام شود این داستانمان 
                                     

/ 0 نظر / 33 بازدید