طیبه ثابت

ای سُرمِه کشِ چشمِ ترِ بچّه پری ها 

 تا چند بخوانیم تو را در سحری ها

 

تا چند بخوانیم که از رقص نمانند        

 بی صف شده گان ،   خونجگران ، دورو بری ها

 

هی روز شمردیم شمردیم به انگشت 

 بی شِکوه در این بی کسی و دربه دری ها

 

گفتیم نمازی به مراد تو بخوانیم     

ما بین عشاء معرکۀ جلوه گری ها

 

زیباست که در موسِمِ انگور بیایی        

ما را بدهی باده ای از خون جگری ها

 

تاول زده غضروف دو زانوی صبورم    

در هرولۀ تازه به دنبال پری ها

 

آوازه اش افتاده به این شهر می یایی   

دیدند تو را مردم صحرا ، کَپَری ها

 

باشد تو بیایی نفسی تازه بگیریم       

 تا باد چنین باد از این خوش خبری ها

/ 0 نظر / 7 بازدید